De handleiding

Al heel lang leeft het idee in mij dat iedereen bij de geboorte een handleiding heeft meegekregen met als titel ‘het leven’. Met duidelijke richtlijnen, heldere adviezen, en onmisbare referentiekaders, of dat zou ik toch verwachten van een handleiding.

Net als iedereen ben ook ik met mijn handleiding in mijn binnenzak aan het leven begonnen. Met mijn ogen toe, een sprong in het onbekende, en niet eens heel erg bang. Weet je wel, ik had een handleiding.

Opmerkzaam en leergierig als ik was, krabbelde ik behoorlijk veel kanttekeningen op in mijn handleiding. Om nuances te kunnen maken. Om onderscheid te kunnen maken. Om alles beter in te kunnen schatten. Om beter, zo niet de beste, te zijn in het leven.

Al heel gauw stond mijn handleiding ook vol met vraagtekens. Wat voor mij zo natuurlijk in me opkwam, zag ik niet bij anderen. En wat anderen zo vanzelfsprekend vonden, kon ik niet linken aan mezelf.

Op den duur kwam ik vaak in ruzie met mijn handleiding. Ik heb er op geroepen, gestampt en het vervloekt. In al mijn kwaadheid heb ik geprobeerd te bewijzen dat het niet klopte, of was ik net daarmee aan het bewijzen dat het wel klopte?

Hoe meer ik bladerde in mijn handleiding, hoe meer de kanttekeningen de bovenhand kregen. De oorspronkelijke handleiding was al lang vervaagd, volgeklad en overschaduwd. Ook de titel was meerdere keren doorstreept, en had moeten plaats maken voor ‘het leven zoals het hoort’.

Alleen als ik heel eerlijk durf te zijn, kan ik mij voorstellen wat er oorspronkelijk opgeschreven stond. ‘handleiding voor het leven: leef!’.

Ik dacht dat dat te eenvoudig was, dat ik met mijn pientere zelf best wel wat meer uitdaging aan kon. En nu lijkt net dat eenvoudige mijn grootste uitdaging te zijn.

Dus maak ik een nieuwe sprong, in het onbekende, en niet eens heel erg bang. Ik heb een handleiding, weet je wel, en deze keer wil ik die volgen.