De hoed

In mijn kindertijd hield ik me graag bezig met het verzinnen van oplossingen en verklaringen voor de grote en kleine dingen des levens. Een verhaaltje dat ik toen las, is me altijd bijgebleven. Vermoedelijk heb ik het in de loop der jaren wat vervolwassend, maar dit is wat ik heb onthouden.

Er was een tijd dat de mensen elkaars gedachten konden lezen. Zo wist je meteen wat je aan iemand had en wat je voor elkaar kon betekenen. Vooral heel handig -leek me toen – bij verliefdheid, dan wist je meteen of het wederzijds was.

Op een dag had een heer met niet zo nobele bedoelingen iets uitgevonden om dit te dwarsbomen: de hoed. Wanneer je een hoed aanhad, bleven al je gedachten er immers onder verborgen. En zo geschiedde aldus dat wat je deed en zei niet meer in overeenstemming hoefde te zijn met wat je dacht.

Meer nog, hoe langer de hoed in gebruik was, hoe minder de mens ook zonder hoed nog iets kon aanvangen met elkaars gedachten. Ze waren namelijk vergeten hoe je deze kon lezen.

De bedoeling van de schrijver van het verhaal was indertijd niet belangrijk. Maar nu vraag ik het me toch af. Was het enkel de verklaring waarom gedachten lezen niet meer tot de mogelijkheden behoort? Of was het een uitnodiging om wat beter te kijken en ons terug te bekwamen in het lezen van gedachtenwolken?

Nu moet ik eerlijk bekennen dat wanneer je mijn gedachten als wolkjes boven mij zou zien hangen, je soms heel wat te ontcijferen zou hebben. En misschien zou je ook wel afgeschrikt worden door de donderwolken, of blijven haperen aan een veel te rigide wolk, of…

Nochtans kon op de tekening die bij het verhaaltje hoorde de gedachte wel gevat worden in één klein symbool, bijvoorbeeld een hartje.

Zou mijn zogenaamde hoed dan misschien bestaan uit een veel te zwaar geweven gedachtenstof, met ingewikkelde patronen en een te grote strik er rond om alle oneffenheden te camoufleren? Ben ik dan degene die met welke bedoeling dan ook mezelf probeer te dwarsbomen?

Zou er wat er onder mijn hoed zit misschien ook te vatten zijn in een leesbaar en compleet symbool?

En ben ik dan misschien vergeten hoe ik zelf dit symbool kan zien? Ben ik zo opgegaan in de taal van mijn hoed dat ik mijn eigen taal verleerd ben?

Ik maak alvast een mooi wolkje klaar, om mijn symbool er in te laten schitteren. Het is niet omdat ik het nog niet zie, dat het er niet is…