Verbouwingen

Ons huis zijn we aan het verbouwen. Daarbij werken we van het bovenverdiep naar beneden, om hopelijk ooit te eindigen met de tuin. In mijn hoofd ben ik al helemaal bezig met de uitvoering van beneden. Of zelfs al met de tuin. En soms stiekem met een ander huis. Waarin er wel ruimte is voor alles zoals ik het echt wil, zonder de beperkingen van de huidige constructie. Soms doe ik dit omdat ik dit leuk vind, evengoed vanuit pure frustratie.

Ik kan er volledig in opgaan. Van het meest efficiënt benutten van de ruimte tot de kleinste kleurdetails. Hoe ik er alles zijn plaats kan geven. Hoe ik er mijn rust in zal vinden, me er thuis zal voelen, en ik er niet meer of minder dan gelukkig zal zijn.

In de realiteit is het bovenverdiep nog niet eens afgewerkt. En heb ik mijn wensen al serieus moeten bijstellen. Omdat het technisch niet mogelijk was, omdat het verkeerd was ingeschat, omdat het te duur zou zijn.

Ondertussen woon ik wel in ons huis. Met elke ruimte zoals ze (nu nog) is. Waarin elke dag het leven zich afspeelt, waar ik soms meer of minder gelukkig ben. Of zou het toch kunnen dat de ruzie minder snel ontaardt of de knuffel nog warmer aanvoelt in het compleet afgewerkte huis?

Ik dacht het niet.

En toch maak ik me dit graag wijs als het over mezelf gaat. Soms omdat ik het leuk vind, meestal uit pure frustratie focus ik me op wie ik zou zijn na een grondige renovatie. Waarbij ik al zo vaak mijn wensen heb moeten bijstellen omdat ik mezelf verkeerd had ingeschat. Waarbij ik me al aan het richten ben op mijn benedenverdiep, terwijl het bovenverdiep nog niet is afgewerkt. En waarbij ik soms echt graag eens opnieuw zou willen beginnen, zonder de beperkingen van mijn huidige constructie.

In plaats van volop te leven in elke ruimte die ik wel heb, waan ik mezelf te dikwijls in mijn nieuwe zelf. Alsof het voorstellen hoe ik zou kunnen of willen zijn mij er automatisch brengt, laat staan mij beter doet voelen.

En dus zo bots ik al eens met de realiteit. En moet ik bekennen dat de knuffel, de warmte en de liefde dan soms binnenkomt als een flauwe kopie van wat het zou moeten zijn. En de ruzie, de spanning en de frustratie een bevestiging is van wat er mij beperkt.

Alsof ik nu nog geen aanspraak mag maken op mijn vermogen om gelukkig te zijn in mijn huis.

Ik dacht het niet, of (helaas)wel (soms)?

Ik kijk alvast uit naar de volgende knuffels die ik mag geven én ontvangen in ons onafgewerkt huis…!